Σταθμοί – Ιστορικό

Κάθε σταθμός τροφοδοσίας του Dirfys Trail Run έχει ένα όνομα και μια ιστορία. Είναι αφιερωμένος σε ανθρώπους που αγάπησαν το βουνό, σε όσους χάθηκαν προστατεύοντάς το και σε φίλους που στέκονται δίπλα μας κάθε χρονιά. Όταν φτάσετε σε έναν σταθμό, εκτός από νερό και τροφή, θα βρείτε κι ένα κομμάτι από τη μνήμη του τόπου. Εδώ θα διαβάσετε ποιοι είναι.

Κ. Καρακίτσιος – Δ. Κωστόπουλος

ΗΡΑΙΟΣ ΑΘΛΟΣ CP1 – 4,2 km

ΔΙΡΦΥΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ CP1 – 4,2 km

Σταθμός Κ. Καρακίτσιος – Δ. Κωστόπουλος

Ο πρώτος σταθμός τροφοδοσίας στα 15 km και στα 30 km είναι αφιερωμένος σε δύο νέους αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας, που έχασαν τη ζωή τους στην υψηλότερη κορυφή της Εύβοιας το 2002.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο φρικτός θόρυβος της πτώσης του Phantom ακούστηκε σε όλες τις Βόρειες Σποράδες, νωρίς το πρωί της 26ης Ιουνίου 2002, λίγη ώρα μετά την απογείωση. Συντάραξε την τοπική κοινωνία αλλά και όλη την Ελλάδα, που θρηνούσε τον χαμό δύο νέων στρατιωτικών.

Οι δύο πεσόντες χειριστές

Στο δυστύχημα έχασαν τη ζωή τους δύο έμπειροι αεροπόροι και νέοι άνθρωποι: ο σμηναγός Κυριάκος Καρακίτσιος, 31 ετών, από την Κοζάνη, και ο υποσμηναγός Δημήτρης Κωστόπουλος, 29 ετών, από τη Λάρισα.

Θ. Αναστασιάδης

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΖΟΥ CP1 – 1,1 km

Θανάσης Αναστασιάδης στο βουνό

Ο πρώτος σταθμός τροφοδοσίας στη διαδρομή των 5 km έχει το όνομα του Θανάση Αναστασιάδη.

Ο Θανάσης ήταν ένας άνθρωπος που αγάπησε το βουνό, το οποίο του έδινε χαρά και δύναμη.

Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε περισσότερο με την αναρρίχηση και βοήθησε πάρα πολύ τον ορειβατικό σύλλογο της Χαλκίδας.

Του άρεσε να προσφέρει τις γνώσεις του και τη βοήθειά του στους νέους ορειβάτες. Αυτό θα έκανε και στην τελευταία του ανάβαση στον Όλυμπο. Έφυγε εκεί που τόσο αγαπούσε.

Θα μας λείπει πάντα.

Σεβάχ

ΗΡΑΙΟΣ ΑΘΛΟΣ CP2 – 5,8 km

ΔΙΡΦΥΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ CP2 – 5,8 km

Με αφορμή τη δηλητηρίαση από φόλα του φίλου μας του Σεβάχ, στην περιοχή του καταφυγίου του ΕΟΣ Χαλκίδας, αποφασίσαμε να αφιερώσουμε στον Σεβάχ τον δεύτερο σταθμό τροφοδοσίας στα 15 km και στα 30 km.

Έτσι, στον 2ο σταθμό τροφοδοσίας (5,8 km), στο καταφύγιο του ΕΟΣ Χαλκίδας, θα σας περιμένουν οι φίλοι του.

Λίγα λόγια από καρδιάς, από τον Γιώργο, για τον φίλο του τον Σεβάχ, μπορείτε να δείτε στο παρακάτω βίντεο.

Σιδερίτης

ΗΡΑΙΟΣ ΑΘΛΟΣ CP3 – 8,7 km / CP6 – 26,6 km

ΔΙΡΦΥΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ CP3 – 8,7 km

Σύλλογος Σιδερίτης

Ο Σύλλογος «Σιδερίτης» για την Προστασία της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς επανδρώνει τον τρίτο σταθμό τροφοδοσίας στις διαδρομές των 15 km και των 30 km, καθώς και τον έκτο σταθμό των 30 km.

Πρόκειται για σχετικά νέο σύλλογο, που ιδρύθηκε επίσημα το 2019. Δραστηριοποιείται σε θέματα όπως η προστασία της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς, η περιβαλλοντική εκπαίδευση, η καταγραφή της πανίδας και της χλωρίδας, η διοργάνωση σχετικών εκδηλώσεων, οι εξορμήσεις στη φύση και σε τόπους πολιτιστικού ενδιαφέροντος, οι δράσεις αλληλεγγύης κ.ά.

Ο σύλλογος συμμετέχει ήδη σε δράσεις προστασίας του περιβάλλοντος στην Εύβοια αλλά και ευρύτερα. Ασχολείται επίσης με την ανάδειξη και την προστασία μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς.

Διοργανώνει επίσης τον Ορεινό Δρόμο «Σωκράτης».

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του συλλόγου www.sideritis.eu.

Αντώνης Συκάρης

ΗΡΑΙΟΣ ΑΘΛΟΣ CP4 – 14,5 km

Αντώνης Συκάρης

Τον Απρίλιο του 2022, μία μόλις ημέρα μετά τη χαρά της κατάκτησης της κορυφής Dhaulagiri (8.167 m), ο κορυφαίος Έλληνας ορειβάτης Αντώνης Συκάρης έχασε τη ζωή του. Την κορυφή την είχε αφιερώσει στον Νίκο Παπανδρέου και στην οικογένειά του, στον Μπάμπη Τσουπρά και στην οικογένειά του, στον Ερμή-Θεοφάνη Θεοχαρόπουλο και στην οικογένειά του, αλλά και σε όλους τους Έλληνες, σε όλους τους ορειβάτες και στη μικρή Ίριδα, την εγγονή του. Το σύντομο ανακοινωθέν ανέφερε: «σε υψόμετρο 7.400 μ., πολύ κοντά στο camp 3, στις 4:00 το ξημέρωμα ώρα Νεπάλ, ύστερα από τεράστια σωματική και ψυχική προσπάθεια και έλλειψη πρόσθετου οξυγόνου, άφησε την τελευταία του πνοή στο όρος».

Οι ευχές όλων μας για μια ασφαλή κατάβαση μετατράπηκαν μέσα σε μια μέρα σε πένθος και βαθιά θλίψη.

Ο Αντώνης έφυγε κυνηγώντας τον υψηλό του στόχο και τις υψηλότερες κορυφές του κόσμου. Έφυγε κάνοντας κάτι που αγαπούσε, κάτι υψηλό, κάτι άπιαστο. Θα είναι πάντα στις καρδιές μας και στο μυαλό μας ως φωτεινό παράδειγμα και έμπνευση στην κατάκτηση υψηλών στόχων και στην ακούραστη προσπάθεια που χρειάζεται για την επίτευξή τους.

Την προηγούμενη μέρα, ο Αντώνης μάς είχε στείλει τη χαρά του και τις αφιερώσεις του και μας έκανε όλους περήφανους:

«Σήμερα, 11 Απριλίου 2022, η ώρα 12:50 ώρα Νεπάλ, βρίσκομαι στην κορυφή του Dhaulagiri, 8.167 μέτρα.

Θέλω να αφιερώσω αυτή την κορυφή:

Στον Νίκο Παπανδρέου και την οικογένειά του.

Στον Μπάμπη Τσουπρά και στην οικογένειά του.

Και στον Ερμή-Θεοφάνη Θεοχαρόπουλο.

Ακόμα, θέλω να αφιερώσω αυτή την κορυφή σε όλους τους Έλληνες, σε όλους τους ορειβάτες και στη μικρή μου Ίριδα, την εγγονή μου. Ίριδά μου, είμαι στην κορφή!!!

Ο «πα» είναι στην κορυφή!!!

Ευχαριστώ όλους τους φίλους μου και όλους όσοι μέσα από τα social με υποστήριξαν και με βοήθησαν να φτάσω στην κορυφή!

Χάρη σε αυτούς το πέτυχα!!!

Σας αγαπώ όλους!!!»

Κι εμείς όλοι σε αγαπάμε, Αντώνη, και σου ευχόμαστε καλό παράδεισο εκεί ψηλά! Θερμά συλλυπητήρια στην υπέροχη οικογένειά σου!

Ποιος ήταν ο Αντώνης Συκάρης

Ο Αντώνης Συκάρης σε αποστολή

Γεννημένος τον Μάιο του 1962, ο Συκάρης ήταν από τους πιο επιτυχημένους και έμπειρους Έλληνες ορειβάτες, καθώς και ο μοναδικός Έλληνας που είχε ανέβει σε 5 από τις 14 «οκτάρες» κορυφές της Γης, του κορυφαίου ορειβατικού project Grand Slam, ανάμεσά τους και το Έβερεστ.

Μετρούσε 32 χρόνια εμπειρίας στην ορειβασία και την αναρρίχηση, 66 ορειβατικές αποστολές σε όλο τον κόσμο και 615 ορειβατικές και αναρριχητικές διαδρομές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Κονή. Είχε μια κόρη και έναν γιο, τη Βιολέτα και τον Γιάννη, καθώς και μια εγγονή, την Ίριδα.

Όπως είχε πει ο κορυφαίος ορειβάτης στα «Ταξίδια» το 2018: «Εκείνο που με τρομάζει περισσότερο είναι ο κίνδυνος να παγώσεις και να μείνεις αβοήθητος, όπως έχει συμβεί σε πολλούς ορειβάτες τα προηγούμενα χρόνια στο Έβερεστ. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, να χάσεις κάποια δάχτυλα ή τη μύτη σου από τα κρυοπαγήματα». Αυτό είναι ένα κομμάτι από το «μαύρο κουτί» του Αντώνη Συκάρη, δηλαδή το ημερολόγιο που κρατούσε στο iPhone του κατά την αποστολή του στο Έβερεστ το 2017.

Το 2018 ο Αντώνης Συκάρης είχε ήδη στο ορειβατικό «βιογραφικό» του τρία από τα 14 βουνά του «Γκραν Σλαμ» της ορειβασίας, της ιερής δηλαδή «πυραμίδας» με τις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη, άνω των 8.000 μέτρων. Έπειτα από 27 χρόνια εμπειρίας με αναβάσεις σε χαμηλότερα, τεχνικά ίσως και δυσκολότερα, βουνά, πέτυχε το 2017 το όνειρό του: να σταθεί στην κορυφή του κόσμου, στο Έβερεστ (8.848 μ.), με σχοινοσύντροφο τον Μάικ Ευμορφίδη. Ακολούθησαν το Κανγκτσεντζούνγκα (8.586 μ.) μαζί με τον Φώτη Θεοχάρη και το Μανασλού (8.163 μ.) με τον Γιώργο Μαρίνο.

Πηγή: medlabgr.blogspot.com

Οι πέντε ήρωες του Μίστρου

ΗΡΑΙΟΣ ΑΘΛΟΣ CP5 – 23,4 km

Ο Μίστρος Ευβοίας

Αφιερωμένος στους πέντε ήρωες του Μίστρου.

Τον Αύγουστο του 2007 έφυγαν τα παιδιά υπερασπιζόμενα το δάσος, δηλαδή το σπίτι τους, το βιος τους. Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα όμορφο χωριό στην κεντρική Εύβοια, περιτριγυρισμένο από βουνά. Βουνά που εμπόδιζαν τον «πολιτισμό» να εισβάλει στο χωριό. Τα βουνά εμποδίζουν τους εισβολείς, γίνονται φυσικά φρούρια, φυσικά σύνορα, και απομονώνουν περιοχές.

Αυτό το χωριό, απομονωμένο στην ομορφιά του και στον κόσμο του, είχε μόνιμους κατοίκους… παιδιά που θεωρούσαν σπίτι τους τα βουνά που τα περιτριγύριζαν. Παιδιά που θεωρούσαν υποχρέωσή τους να διατηρήσουν τα δάση. Βέβαια, από αυτά ζούσαν, ούτε κουβέντα, γιατί ήταν κτηνοτρόφοι ή βοσκοί ή και τα δύο μαζί.

Αύγουστος του 2007. Μίστρος Εύβοιας. Όλεθρος, καταστροφή, τραγωδία. Τα παιδιά του Μίστρου είναι το θέμα μου. Τον Αύγουστο του 2007 κάηκε ο Μίστρος. Όμως, πολλές φορές στο παρελθόν προσπάθησαν να τον κάψουν και δεν τα κατάφεραν. Γιατί οι «απολίτιστοι» μόνιμοι κάτοικοι, και κυρίως οι νέοι, έκαναν ομάδες κομάντος, ομάδες αυτοκτονίας, με αλυσοπρίονα, τσεκούρια, τσαπιά και φτυάρια, και κατάφερναν να σβήσουν τις φωτιές. Το χωριό μας δε θα το κάψετε, δε θα σας περάσει, ελεεινοί. Το ‘καψαν όμως. Το ‘καψαν, που να καούν.

Ερχόμαστε στην Κυριακή 26 Αυγούστου 2007. Είναι 3:30 μ.μ. στο χωριό. Οι νέοι είναι μαζεμένοι στα βόρεια του Μίστρου, για να σταματήσουν τη φωτιά που ανεβαίνει από το χωριό Σέττα. Γυρίζουν το κεφάλι τους και βλέπουν στα νότια του χωριού, στο βουνό Όλυμπος, στα 1.000 μέτρα υψόμετρο, σχεδόν στην κορυφή, να ξεσπά νέα εστία πυρκαγιάς.

Χωρίς δεύτερη σκέψη καβαλάνε τα αυτοκίνητα, μαζί με τα συμπράγκαλα, και τρέχουν να προλάβουν ό,τι μπορούν. Τρέχουν να σώσουν το βουνό, το βουνό που αποδεδειγμένα θεωρούν σπίτι τους. Θεωρούν υποχρέωσή τους να προσπαθήσουν, να ρισκάρουν, να κινδυνέψουν. Δεν είναι η πρώτη φορά. Μήπως όμως είναι η τελευταία;

Σταματώ σε μία ομάδα, γιατί υπάρχουν μαρτυρίες επιζώντων. Τέσσερα παιδιά μπαίνουν μπροστά από τη φωτιά.

Τα παιδιά:

Ο Δημήτρης, με το παρατσούκλι «Λιάτος», κάτω από 30 χρονών. Τσοπάνος και ρετσινάς.

Ο Χρήστος, ο γιος του Αλλάργα, γνωστός ως «Ντελώρος», κάτω από 30 χρονών. Τσοπάνος και μόνιμος κάτοικος του χωριού.

Ο Βασίλης, ο γιος του Παναγιώτη, με το παρατσούκλι «Παναντώνης». Περίπου 30 ετών, παντρεμένος, με δύο παιδιά. Δουλεύει στο εργοστάσιο και μένει στον Μίστρο.

Και ο Δημήτρης, ο γιος της Μπέμπας, ο «Λιάσκος». Έμπορος του χωριού, ιδιοκτήτης λεωφορείου και οδηγός. Αυτό σημαίνει δυσκίνητος και άμαθος στο βουνό.

Οι άλλοι τρεις είναι «κατσίκια», αγριοκάτσικα. Μπροστά από τη φωτιά, με τα αλυσοπρίονα κόβουν τα δέντρα για να σταματήσουν τη λαίλαπα. Ξαφνικά σκοτείνιασε το τοπίο, θόλωσαν τα πάντα και η φωτιά τους πλησίασε με τρελή ταχύτητα. Κοιτάχτηκαν και διάλεξαν δρόμο. Έπρεπε να μπει μπροστά ο Ντελώρος, που ήξερε τις λεπτομέρειες, γνώριζε και τις πέτρες, αφού κάθε μέρα έκανε το δρομολόγιο. Λίγο πιο πάνω, στα χίλια μέτρα, ίσως και λιγότερο, ήταν μια μεγάλη λάκα. Εκεί είχαν μια υποδομή για τα γίδια τους, με ταΐστρες και ποτίστρες.

Ο Λιάσκος έμεινε πίσω. Όπως είπαμε, ήταν δυσκίνητος και άμαθος, και είχε πάει να σβήσει τη φωτιά με τις παντόφλες. Τον πρόλαβε η φωτιά και φώναζε, ζητούσε βοήθεια. Κοιτάχτηκαν οι τρεις. Ο Λιάτος μίλησε πρώτος: «Παιδιά, ο Λιάσκος δεν κουβαλιέται, εγώ φεύγω, γιατί θα καούμε». «Φεύγω», είπε, κι έφυγε… Πήγε στη λάκα και τρύπωσε σε μια γούρνα με νερό. Η φωτιά πέρασε από πάνω του και σώθηκε. Περίμενε να κατακάτσει το κακό.

Ήρθε σε καμιά δυο ώρες ο Μπουλούλας με ένα «Ντάτσουν», τον βρήκε και έφυγαν.

Τι έγιναν οι άλλοι τρεις;

Ο Λιάσκος άρπαξε φωτιά και σε λίγο και ο Χρήστος ο Ντελώρος. Ο Βασίλης, ο «Παναντώνης», σήκωσε τον Χρήστο στον ώμο για να τον σώσει. Ο Λιάσκος είχε αρχίσει να λιώνει και ο Βασίλης εκτίμησε ότι δεν υπήρχε ελπίδα γι’ αυτόν, όπως και έγινε. Πήρε λοιπόν τον Χρήστο, που ήταν πιο αδύνατος και ακόμη ζωντανός. Ο καμένος πονούσε και τον παρακάλεσε να τον αφήσει κάτω και να πάει να φέρει βοήθεια.

«Άφησέ με», ούρλιαζε. Τον άφησε και κατέβηκε την πλαγιά κόντρα στη φωτιά. Όταν λέμε φωτιά, εννοούμε φλόγες 100 μέτρων, που έκαιγαν πεύκα και έλατα εκατοντάδων ετών. Το συγκεκριμένο δάσος δεν είχε καεί ποτέ ξανά. Πίσω από τη φωτιά καμιά πενηνταριά κάτοικοι έψαχναν απεγνωσμένα να δουν τι απέγιναν τα χαμένα παιδιά.

Χαμένοι, ζαλισμένοι, περίμεναν, ανάμεσά τους και ο Θανάσης. Έψαχναν να βρουν τα παιδιά. Ξαφνικά, μέσα από τις φλόγες, όπως περιγράφει: «Βλέπω έναν καμένο να ‘ρχεται».

Οι σάρκες του είχαν αρχίσει να σκάνε από τη φωτιά. Ήταν ο Βασίλης.

Τους είπε: «Άφησα τον Χρήστο πιο πάνω. Πηγαίνετε να τον πάρετε». Και έπεσε σχεδόν αναίσθητος. Από την ομάδα των τεσσάρων, σε πρώτη φάση, ο Δημήτρης (ο Λιάσκος) ήταν νεκρός, ο Χρήστος βαριά τραυματισμένος, με εγκαύματα έως 70%, και ο Βασίλης με εγκαύματα έως 30%.

Άλλα τρία παιδιά βρέθηκαν νεκρά: ο Γιάννης, ο γιος του Χρυσόστομου, βρέθηκε αγκαλιά με τον Μήτσο, τον γιο του Νίκου, που έμενε στον Θεολόγο.

Τα δύο παιδιά, μεγαλωμένα μαζί στην ίδια γειτονιά, φίλοι και εποχικοί δασοπυροσβέστες, τα έζωσε η φωτιά σε μια χαράδρα και τα καρβούνιασε.

Λίγο πιο κάτω βρέθηκε και ο Νικολάκης. Τη Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007 το χωριό κήδεψε τέσσερα παλικάρια. Θρήνος, οδυρμός, τραγωδία απερίγραπτη.

Μάνες χαροκαμένες. Ράγισαν και οι πέτρες. Χιλιάδες κόσμου, όλοι κλαμένοι. Μαύρες ψυχές, πόνος ατελείωτος. Και οι φωτιές να καίνε στα βουνά.

Τα αεροπλάνα να ρίχνουν νερό στη φωτιά, τα μαύρα σύννεφα του καπνού να μαυρίζουν το τοπίο. Πένθος παντού, θάνατος παντού. Θάνατος, θάνατος…

Γιατί; Ατελείωτα ερωτήματα. Γιατί, γιατί…

Οι δύο τραυματίες, ο Χρήστος και ο Βασίλης, μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς» στην Αθήνα. Για τον Χρήστο οι γιατροί έλεγαν ότι παλεύουν με τον θάνατο.

Πήγα και βρήκα τον Χρήστο. Από έξω φαινόταν ψύχραιμος, αλλά έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει την κατάστασή του.

Την Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2007 έσβησε ο Χρήστος. Η κηδεία έγινε στις 18:30 στον Μίστρο. Έφυγε και το πέμπτο παιδί. Πέντε παιδιά, από 19 έως 33 χρονών.

Ερχόμαστε στον Βασίλη, 31 ετών, εργάτη σε εργοστάσιο, με δύο μωρά και τη γυναίκα του άνεργη ή, καλύτερα, υποαπασχολούμενη. Λίγα κατσίκια, λίγες ελιές, λίγες κότες, και άντε να τα βγάλεις πέρα. Σήμερα, 22 Σεπτεμβρίου 2007, ο Βασίλης, 31 ετών, είναι καμένος και ανίκανος να εργαστεί.

Τη δουλειά που έκανε ως εργάτης δε θα μπορέσει να την ξανακάνει. Οι γονείς του είναι μεροκαματιάρηδες και πονεμένοι.

Είναι τυχεροί που επέζησε το παιδί τους, και παλεύουν. Ως πότε θα αντέξει ο Βασίλης; Ή, καλύτερα, τι θα γίνει; Ξεχασμένος απ’ όλους.

Αξίζει να αναφέρω ότι στην κηδεία των παιδιών, μέσα στον χαλασμό, μοίρασαν βραβεία στους νεκρούς και τους άκουσε πολύς κόσμος. Έθαψαν τα παλικάρια κι έφυγαν.

Τον Βασίλη όμως, τον τυχερό-άτυχο, όλοι τον ξέχασαν. Θα πει κανείς: και τι να το κάνει το βραβείο; Τρώγεται; Όχι. Τα παιδιά του ποιος θα τα μεγαλώσει; Μια ζωή ανάπηρος.

Οι γιατροί έλεγαν ότι ξεκόλλαγαν από την πλάτη του καμένες και λιωμένες σάρκες άλλου ανθρώπου. Αυτό το παιδί, με αυτή την αυτοθυσία, πρέπει να αφεθεί στη μοίρα του;

Πηγή: Μπάμπης Τσόκος

Λέλα Καραγιάννη

ΗΡΑΙΟΣ ΑΘΛΟΣ CP7 – 30,8 km

ΔΙΡΦΥΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ CP4 – 12,8 km

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΖΟΥ CP2 – 3,6 km

Σταθμός Λέλα Καραγιάννη

Η Λέλα Καραγιάννη (1898–1944), από τη Λίμνη Ευβοίας, ήταν ηρωίδα της Εθνικής Αντίστασης. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1944. Τον σταθμό που φέρει το όνομά της τον στελεχώνουν οι φίλοι μας από τη Λίμνη, οι διοργανωτές του Limni City Trail.

Λίγα λόγια από τους φίλους μας από τη Λίμνη

«Με ιδιαίτερη χαρά αποδεχτήκαμε την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση των φίλων δρομέων του Συλλόγου «Δρομείς Εύβοιας» να στελεχώσουμε τον 4ο σταθμό τροφοδοσίας του αγώνα Dirfys Trail Run. Οι συντρέχτες-διοργανωτές μάς είχαν βοηθήσει αφάνταστα, στελεχώνοντας τον 1ο και τον 3ο σταθμό τροφοδοσίας του δικού μας αγώνα, στη μνήμη της ηρωίδας Λέλας Καραγιάννη, στην πολύπαθη από τις δασικές πυρκαγιές Λίμνη.

Τον 2ο αγώνα μας, το Limni City Trail, τον είχαμε αφιερώσει στην προσπάθεια για την πράσινη αναγέννηση της πυρόπληκτης περιοχής μας, καθώς περνούσε από τις καμένες γειτονιές της κωμόπολής μας. Καλή αντάμωση στις κατάφυτες πλαγιές της Δίρφυς και στα τεχνικά μονοπάτια που με τόση επιμέλεια φρόντισαν και καθάρισαν οι ακάματοι συντρέχτες-διοργανωτές!!!»